Tijdens de Begane Grond-vieringen nodigen wij inspirerende sprekers uit. Op deze pagina groeit het archief van hun rake woorden. Om te bewaren en zo af en toe te voorschijn te halen als je het nodig hebt.

Meditatie bij de vastentijd
Door Margrietha Reinders, predikant/pionier in Amsterdam

Wie op de dag dat het groot vuil wordt opgehaald in Amsterdam vroeg opstaat en langs de straat gaat struinen, kan vaak mensen tegenkomen die elke hoop weggegooide rommel  inspecteren. Ze kijken wat er nog van hun gading bijligt: een oude keukenstoel, een lampekap, een bruikbaar kastje of een gedeukte ketel. Soms een bekrast kinderstoeltje  of een complete bank met kattenkrabbels er nog aan, een rieten mand of een oude kamerplant. De vroege vogels vinden er van alles van hun gading: met scherpe ogen tasten ze de hoop achtergelaten spullen af, tillen de vuilniszakken op, en stoppen hun vondsten in hun fietstassen. Als er ergens een kras op zit of er ontbreekt een oor of poot, zien zij kans om het uit te deuken, te lijmen of een verfje te geven zodat het weer als nieuw gaat lijken. Wat voor andere mensen troep of vuilnis zou zijn, is voor hen nog van waarde .

Toen ik pas in Amsterdam kwam wonen, leerde ik dat deze straatschuimers “morgensterren “ heten: mensen die in alle vroegte oud vuil verzamelen dat weggegooid is aan de kant van de weg. Zelf kende ik toen maar een betekenis van “morgenster”: de planeet Venus, die ‘s morgensvroeg oprijst aan de horizon als het nog midden in de nacht is, en die haar naam geleend heeft aan Christus: de Morgenster die verschijnt om de dag aan te kondigen als het nog pikdonker is. Jezus is de Morgenster die aan het begin van een nieuwe dag  oplicht in het duister en een belofte in zich draagt van een nieuwe toekomst.

Maar ….. ik zal nooit meer het woord morgenster kunnen horen zonder die andere betekenis van de zoeker en vinder van nieuwe bestemmingen……. Zonder Jezus voor me te zien als iemand die langs de verloren voorwerpen loopt, bij het vuilnis gezet, oude en stukke dingen , weggegooid en nutteloos gemaakt.

Voor mij zal Jezus, de Morgenster, altijd degene zijn die erop uit trekt om mensen te zoeken en te vinden die kapot zijn gegaan, waar een barst doorheen loopt, waar iets in gebroken is, iets mist, mensen die aan de dijk zijn gezet, weggedaan, overbodig geworden, mensen die zich voelen weggezet of opzijgeschoven en beschadigd. Jezus, de morgenster, stopt niet om vasthoudend te speuren naar mensen die vanzichzelf klein denken, of onder de voet gelopen worden, en zijn liefdevolle ogen zien precies wat er mankeert , waar de pijn zit , en hoe schitterend mooi zij weer heel gemaakt kunnen worden. Door de deuken en de roest heen ziet Jezus als een echte Morgenster de schoonheid van elk mensenkind; voor Hem zijn ze alweer als nieuw, en met zachte hand haalt hij ze tevoorschijn om ze heel te maken en te herstellen. Hij neemt hun unieke schoonheid waar , met  barsten en al, en als een kostbaar kleinood koestert hij zijn vondst.

 “Zie , ik maak alle dingen nieuw” zegt Hij, de Morgenster, die het donker om ons heen met zijn Licht , met zijn Liefde doorboort. Die ons ziet in welk duister wij ook zitten weggestopt.

“Zie ik maak alle dingen nieuw” is dan ook de boodschap die wij vandaag ontvangen  in deze eerste week van de veertigdagen voor Pasen, de vastentijd. “ Een tekst uit Openbaringen 21, die liefdesbrief van God aan zijn gemeentes  in de verdrukking. We mogen er van uitgaan dat God deze boodschap aan ons heeft gericht, vandaag,  eind februari 2018: gelovige verstekelingen in deze geseculariseerde wereld . Wij zijn vandaag die mensen met verlangen en wanhoop, met onmacht en verdriet, die het soms bij de handen afbreekt en die moe zijn of gebrek aan zelfvertrouwen hebben, mensen met een gebroken hart of een scherf in de ziel.  “Ik ben bij jullie– ik zie jullie zegt God vandaag tegen ons hier: ieder van ons, zonder uitzondering.

“Zie ik maak alle dingen nieuw “betekent ,heel persoonlijk: God maakt ons nieuw, God maakt jou nieuw, u, zoals u bent. God zoekt u, ziet jou , houdt van u, heelt jou, zet u op uw voeten, wijst mij mijn bestemming. God brengt ons aan het Licht. Je bent niet wat de wereld vindt dat je bent: een verliezer of en winner, een mens met een beperking of een succesnummer, een gerimpeld mens of een jonge God, een gewond mens of een vrolijke frans, maar je bent wie je bent in God ogen.

Nelson Mandela, die zelf een half leven lang werd weggestopt in vernedering en veroordeling, zei hierover eens: “Onze grootste angst is niet, dat wij onvolmaakt zijn, onze grootste angst is, dat wij mateloos krachtig zijn.  We vragen onszelf af: wie ben ik, om briljant te zijn, prachtig, talentvol, fantastisch? Maar wie ben jij om dat niet te zijn? Je bent een kind van God, wij zijn allemaaal bedoeld om te stralen als kinderen, wij zijn geboren om de glorie van God, die in ons is, te openbaren.Die is niet alleen in sommigen van ons, die is in iedereen. En als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen de toestemming om hetzelfde te doen. Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn ,bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen. “

Stel je voor, dat wij allemaal een heel klein beetje maar misschien zouden durven stralen, als kinderen van God, geboren om Gods glorie te openbaren, dat wat Hij in ons ziet, zijn Licht in het donker van deze gebroken wereld. Stel je voor….. zouden we dan ook niet allemaal in onze eigen omgeving een klein beetje Nelson Mandela kunnen worden……maar dan met onze eigen naam en in onze eigen kracht gezet? Zou dan ook niet in ons een nieuwe wereld, het Koninkrijk van God, kunnen doorbreken, Zijn revolutie van liefde en recht?

Jezus Christus, de Morgenster, loopt langs de weg van ons leven ,  midden in deze veertig dagen , om ons dat duidelijk te maken ! Hij  ziet ons , vindt ons, met alles erop en eraan aan angsten en belemmeringen, zet ons in het Licht  en daagt ons uit om te zijn zoals wij bedoeld zijn, maakt ons als nieuw, mensen naar Gods hart. “Ik maak alle dingen nieuw” , zegt Hij, om te beginnen jou, jij die in mijn ogen bedoeld bent om te schitteren. Zijn licht lijkt juist door onze  barsten en scheuren heen te schijnen : door dat  wat gebroken en kwetsbaar is in onszelf straalt het naar buiten in de nacht van de wereld. En zo kunnen wij , mensen in een gebroken wereld, het donker doorboren en op de vlucht jagen. Hoe klein ons licht ook is, het donker vlucht voor het licht dat de Morgenster in ons heeft ontstoken.

Een hoopvolle veertigdagen tijd gewenst …… de morgen komt!